Momenteel zitten twee vriendinnen van mij aan de andere kant van de wereld. Eén zit er op Bali en de ander voor 2 jaar in Sydney. Terwijl ik hun weblogs aan het lezen was, kwamen bij mij ook de herinneringen weer naar boven van mijn eigen geweldige reis 1 1/2 jaar geleden naar Nieuw-Zeeland en Australië. Onze reisblog is nog steeds online en zojuist heb ik dus weer herinneringen opgehaald. En ik kan je vertellen: dat is genieten, maar tegelijkertijd ook ontzettend confronterend. Dat gelukkige meisje van 22 dat ik daar was. Dat is niet meer. En wat doet dat pijn.
Ik snap het niet. En ik denk dat ik het ook nooit zal kunnen begrijpen of accepteren. Dit soort dingen horen niet te bestaan. Maar het gebeurd wel. En op één of andere rare manier overkomt het altijd juist de lieve en sterke mensen, die hun leven goed op een rijtje hadden. Het maakt me zo ontzettend boos. Ik kan wel schreeuwen, smijten met stoelen, maar wat schiet ik daar mee op? Het leven is oneerlijk. Ik voel me een oude vrouw van 80, en niet alleen fysiek. Ik vind geen aansluiting meer bij leeftijdsgenoten, die nog volop het leven moeten ontdekken en zich ontwikkelen. Met alle onzekerheden die daarbij horen. Ik was ook zo’n jonge meid, midden in het leven, maar ik ben eruit gerukt. En natuurlijk mensen zeggen het komt terug. Daar geloof ik ook wel in, anders zou ik dit niet allemaal ondergaan, maar zoals het was wordt het nooit meer. Echt alles tot in de kleinste details is mij, maar ook Robbert, afgenomen. En dat kan ik nooit accepteren. We moeten weer helemaal opnieuw beginnen.
Ik geloof ook wel dat ik weer gelukkig word, maar het zal anders zijn. Niet meer zo onbezorgd als het was. Bewuster. Toch kan ik totaal geen aansluiting vinden bij mensen die zeggen dat deze klereziekte hun leven in positieve zin heeft veranderd. Mensen die daarna hun leven over een andere boeg hebben gegooid en tot inzicht kwamen. Maar dat ben ik niet. Ik had dat inzicht al, doordat er het nodige was gebeurd. Robbert en ik besefte ontzettend goed dat het leven eindig is, op wat voor leeftijd dan ook. En wij zijn dan ook echte levensgenieters. Niet voor niets gingen we ‘halsoverkop’ naar Down Under. Overigens de beste beslissing uit mijn leven. Nog nooit was ik zo gelukkig. En als we een keer geen zin hadden om te koken of boodschappen te doen, dan gingen we toch gewoon lekker een hapje eten in de Jordaan? Je kunt wel veilig en verantwoord leven en geld op de bank zetten voor later. Maar wie zegt dat er een later komt? En met die banken tegenwoordig is het sowieso niet echt een goed idee. Het enige wat je hebt is vandaag. En daarom moet je vandaag leven. Dat wist ik allang. Nederlanders leven voorzichtig en zijn goed in kritiek, maar vaak zie je maar zelden iemand die vol zijn dromen achterna gaat. Dat is ook moeilijk in deze maatschappij waar het om presteren en zekerheid draait, durf dan maar eens voor een minder zeker bestaan te kiezen. Maar die mensen die dat doen, leven wel in het nu. En misschien maak je dan eerder fouten en neem je meer risico, maar cliché als het is: daar leer je altijd wel wat van. Nog beter: leer van de fouten van anderen, zodat je ze zelf niet hoeft te maken, haha. Nou goed, je ziet, ik lijk Reverend Run wel. De dominee toespraak, maar ik ben dus niet meer het meisje van 22 met alle onzekerheden, maar eerder een oude oma met allerlei levenservaring. Daar kan ik blij mee zijn en mijn voordeel mee doen. Maar liever was ik nog onwetend geweest en had ik met vallen en opstaan achter de zin van het leven gekomen en mijn doelen bereikt. Nu gaat het ook enigszins over vallen en opstaan, niet alleen letterlijk. Ik zal mijn weg weer moeten vinden in deze gehaaste wereld en van vooraf aan beginnen. Maar het leven is nog steeds de moeite waard, zolang je kan genieten. En dat kan altijd. Van een vogel die zingt. De zon die schijnt. Een lekker ijsje. Een kus van je geliefde. Dat is dan ook mijn boodschap voor nu: probeer naast alle dingen die je dagelijks moet, ook eens stil te staan, bij wat je echt ziet en wat je hebt. Velen van jullie weten dat misschien al, maar ik zeg het nog maar een keer. Live life to the fullest!!!
Veel liefs Myr
PS: klik op de tekst en vind een toepasselijk nummer van hoe het leven zou moeten zijn als jonge twintiger.
Lieverd,
Jij bent mijn grote schat. Niet alleen voor mij, maar voor velen. Een schat aan wijsheid draag je al jaren bij je. En dat weet ik als geen ander. And so be it!
Maori kisses, uit de kitchen!
Amen.
Jeetje Myrna,
wat knap dat je dit allemaal zo goed kan verwoorden en wat heb je gelijk!!!!!!
Vol bewondering lees ik elke keer weer je berichtjes, zelf zo in de problemen maar daarnaast ook zo bezig met de mensen om je heen, echt diepe bewondering!( als ik mijn vader mag geloven ( en dat doe ik haha) heb je het niet van een vreemde en doet je vader precies het zelfde, wat een sterke familie zijn jullie!!!!!)
Veel liefs Susan
Wat heb je dat weer mooi onder woorden gebracht lieve schat!
Wat moet ik hier nou op zeggen?? Zo waar, maar ook zo verdrietig dat een jonge meid van 22 jaar dit al allemaal weet. Tuurlijk had iedereen jouw dit willen besparen, geen twijfel over. Hoop intens dat je deze periode gauw achter je mag laten en weer kunt genieten van het “gewone” leven. Heel veel liefs en hou vol!!
Hoi Myrna, weer met een open mond jou stukje gelezen en weer ben ik stil gevallen wat een wijsheid heb jij in je. Dit heb je niet cadeua gekregen maar met vallen en opstaan heb je dit vergaart.
Ook ik had het graag anders gezien, dat dit je allemaal bespaart was gebleven. Maar een prachtige meid zoals jij laat zich niet uit het veld slaan, dat heb je het afgelopen jaar wel bewezen.
Ik wens je nog veel kracht om verder te gaan ik ben ervan overtuigd dat je dat gaat lukken.
Heel veel liefs en groeten ook aan je ouders en zusje en vriend en zet hem op je kan het. Mirjam Hoogduin
Lieve Myrna,
een prachtige tekst. En zo is het. Precies zoals jij het omschrijft. Bedankt voor je mooie woorden.
veel liefs
Hoi Myrna de Dominee
Wat heb je het goed verwoordt, als je zo doorgaat word je beroemd om je wijze denkwijzen en uitspraken
Ik was een boek aan het lezen van paulo coelho, die ken je vast wel, en het deed mij denken aan jou:
‘De glorie van deze wereld is maar tijdelijk. En niet zij geeft ons leven fleur, maar de keuze die wij maken, de keuze om onze eigen persoonlijke legende te realiseren, om te geloven in onze idealen en te vechten voor onze dromen.
Binnen ons eigen leven zijn we allemaal helden. En vaak zijn het de anonieme helden die de diepste indruk achterlaten’
Geniet ervan dat je thuis mag aansterken ipv in het suffe amc en geniet vooral van het weer met jouw beste mantelzorgers!
Liefs, Irena
Hoi Myrna,
Ik heb met bewondering je weblog gelezen. Ik vind je moedig en sterk. Mooi dat je daadkrachtig blijft, oneerlijk dat je het moet zijn.
Ik wens je weer het beste. Ook voor je vriend, je ouders en zus natuurlijk.
Groet, Mirjam Ohlenbusch
Ik kan me hier alleen maar bij aansluiten! Genieten van elke dag alsof het je laatste is en vooral doen wat je graag wilt doen. Je hebt het allemaal weer mooi verwoord. Ik ben er weer stil van!
Lieve groet,
Sonja
Lieve Myrna,
Wat een wijsheid. Wat dat betreft heb je gelijk. Je bent veel ouder dan je leeftijdsgenoten. Wat een passie en levenslust druipt er uit je woorden. Je bent een echte dichteres, een dichteres van het leven.
Bedankt dat ik ook mocht leren en genieten van jouw wijsheid.
Sima (Sara’s moeder)
Lieve Myrna
Je mooie woorden raken, ontroeren en confronteren me telkens weer. Je levenskracht en wijsheid zijn indrukwekkend. Prachtig mensje, keep on fighting…
Lieve Myrna ,ik leef erg met je mee en alle kaarsjes die voor jou zijn gebrand hebben toch veel licht gegeven in een donkere tijd .Ik hoorde van de week een verhaal van iemand en dacht aan jou ,hij is namelijk een stuk beter geworden door het eten van abrikozen pitten waar veel vitamine b 17 in zit .Dit is het http://www.abrikozen pitten.nl.Misschien wil je het lezen ,je weet maar nooit .Ik vind je een kanjer ,en heel gauw gaan we een borrel drinken in de stamkroeg ,oke ?groetjes van Tiny