A new life is born

Lieve mensen. Het is een prachtige zaterdagochtend. De zon schijnt en ik ben momenteel al mijn ‘fanmail’ weer aan het uitpakken en beantwoorden. Ik geniet. Ik vind het zo bijzonder om te voelen hoeveel mensen er met mij meeleven. Uit alle hoeken van het land stroomt de positieve energie mij tegemoet. Ik geloof echt dat het helpt. Want ondanks dat het zwaar is, voel ik me ontzettend sterk. En mijn lichaam laat mij nu niet nog een keer in de steek. Daar geloof ik in. Ik herstel ontzettend snel. Heb zelfs al een paar keer met een opblaasprothese gelopen. Dat geeft een enorme kick. Het is natuurlijk wel wennen. Het voelt heel raar. Ik heb aan de onderkant van mijn stomp namelijk geen bot, dus het is net of je op je tiet gaat staan. Haha. Kan het niet zo goed omschrijven, en moet er dus nog even aan wennen. Maar ik merk dus dat als ik eenmaal klaar ben met die klotebehandelingen, ik snel ga opkrabbelen. Ik liep eigenlijk zo weg. Dat gaat wel iets sneller dan mijn eerste stapjes als baby. Daar heb ik 22 maanden over gedaan….
Maar dat is dan ook mijn motto: “Slowly but Surely towards Fortune!!”. Net als een schildpad. En die worden heeeel oud!!

Nou, hier even een update van de laatste 2 weken.
Het was ontzettend spannend. Op dinsdag 23 februari 2010, om 11.00 uur ben ik ‘opnieuw’ geboren. Omdat ik een kiemarm dieet moet nu, waren er geen beschuit met muisjes, maar wel tompoucen uit de diepvries. Lekker!! Robbert, Anouk, Ramon en natuurlijk mijn lieve ouders waren er bij. Ook dat was heel bijzonder. Ik heb in totaal 3 zakjes van mijn stamcellen terug gekregen. De rest bewaren ze nog voor de zekerheid. Maar ik hoop natuurlijk dat ik ze nooit meer nodig heb. Er waren continu artsen en verpleging aanwezig, om te kijken of het goed met me ging. Maar het ging hartstikke goed. De zon ging schijnen en je kon de stamcelletjes echt letterlijk naar binnen zien gaan. Heel apart. We hebben ze aangemoedigd. Zet hem op jongens, ga je maar lekker in mijn beenmerg nestelen!!

Toen ze er eenmaal inzaten wilde ik naar huis. Vond het wel weer leuk geweest in dat suffe AMC. Ik moest (logisch natuurlijk) nog wel blijven. Eigenlijk 3 weken. Maar Liesbeth (één van de vele lieve verplegers) begon over het ambulante traject. Wat inhoud, dat als het goed gaat je naar huis mag en dan 3x per week terug moet komen voor controle. Nou, dat liet ik me natuurlijk geen 2 keer zeggen. Dat ging ik voor elkaar krijgen. Het hangt alleen niet uitsluitend van mij af. Het is namelijk ook voor de familie best een opgave en verantwoordelijkheid. Ook moet je binnen een uur van het ziekenhuis wonen en er altijd iemand bij je zijn. Maar goed, ook daarvoor sloegen wij met vlag en wimpel, want mijn moeder is de beste mantelzorger die je je maar kunt voorstellen. Op maandag ga ik met Robbert naar het AMC. Op woensdag met mijn moeder. En op vrijdag met mijn vader. Dat hebben we afgelopen week dus gehad en het ging prima. Het enige nadeel van het ambulante traject is dat je op de dagen dat je er bent, vaak wel binnenstebuiten word gekeerd en dat je veel moet wachten. Maar goed, dat thuis slapen is zoveel beter. In het AMC doe ik geen oog dicht ’s nachts. In tegenstelling tot wat veel mensen denken; Je komt in een ziekenhuis niet tot je rust. En thuis kan ik lekker relaxen. Ideaal. De artsen zijn wel heel erg trots op me. Ik ben pas de 2e in Nederland die dit heeft gekregen. Het schijnt ontzettend zware troep te zijn, maar ik kan nog steeds eten, drinken en mijn medicijnen innemen. Daarom kon ik ook naar huis. Verder mag ik wel nergens heen. Ik doe nu ook even niet aan visite, want dat is allemaal infectiegevaar. Ik zit namelijk nu zwaar in de dip. Nee, niet in de put. Maar in de dip. Dit betekend dat je hele beenmerg stil ligt. De stamcelletjes hebben namelijk een week of 2 nodig om zich lekker te nestelen en nieuwe cellen te produceren. Zo klimmen mijn bloedwaardes langzaam weer omhoog, maar in de tussentijd ben je dus wel heel erg bevattelijk. Daarom ook dat ik 3 soorten anti-biotica heb en mijn gebit heel goed moet verzorgen. Maar dat deed ik altijd al.

Ik ben nu dus een week thuis. Afgelopen week zijn er wel wat probleempjes geweest. Zondag kreeg ik heel veel jeuk. Ik leek wel verbrand. Ik had diarree en was misselijk. Had ook last van mijn botten. Ik dacht dat het van de chemo kwam, maar wat bleek: ik was allergisch voor de anti-biotica :-S Ja, het zal eens niet. Nu heb ik dus een andere en de jeuk is bijna weg en ik ben ook niet meer misselijk. Woensdag heb ik de hele dag in het ziekenhuis gezeten. Ik was pas om 21.30 uur thuis. Ik moest een transfusie van bloedplaatjes (Trombocyten). Als je bloedplaatjes namelijk heel laag zijn, is het gevaarlijk, want als je dan een bloeding krijgt kan het niet meer stoppen. Dat is ook van een donor. Maar ook daar kon ik niet tegen, dus toen ik om 19.00 uur thuis was verging ik van de jeuk en roodheid. Moesten we weer terug. Ik moest tegenmedicatie krijgen. Toen zijn Robbert en Anouk meegegaan en we waren ontzettend melig. Anouk had het over trommeltjes (de trombocyten) die ik had gekregen en die waren heel hard aan het trommelen in mijn buik en daarom had ik jeuk. HAHAHA. Ramon snapte er niets van volgens mij.

Gisteren was weer een lange en spannende dag. Toen was mijn vader met me mee. Ik hoefde geen transfusie, maar ik had verteld dat ik pijn had bij het ademen achter mijn schouderblad. De artsen hoorde wel wat en dus moest ik allerlei scans. Ze waren bang voor een longembolie. Dat is erg gevaarlijk, dus het was wel weer spannend. Zag het ook alweer gebeuren dat ik moest blijven. Gelukkig was dat het niet en mocht ik uiteindelijk naar huis. Wel vonden ze mijn port-a-cath (het kastje onder mijn borst) er niet goed uitzien. Er zat ook vocht achter. Daarom heb ik waarschijnlijk last met ademen, maar het kan ook gewoon een opgezette spier zijn. Ik slaap namelijk heel krampachtig. Die PAC (port-a-cath) moet er waarschijnlijk wel binnenkort uit. Voor de zekerheid. Maar als het goed is heb ik hem ook niet meer nodig, want was dit de laatste chemo uit mijn leven.

Nu gaat het een stuk beter. Volgens mij zijn de celletjes al hard aan het werk. Ik heb meer energie. Maar dat komt ook door jullie allemaal, zoals ik al zei. Nou, lieve mensen ontzettend bedankt weer. Momenteel draai ik het liedje van Estelle, American Boy. “Take me on a trip, I like te go someday. Take me to New York, I like to see LA”. Zo voel ik me nu. Ik ka niet wachten tot mijn leven weer begint. Nog heel even doorzetten. Net als Maart is er nog een staart. Maar het is wel een klein staartje. Ik voel de Lente.

Veel liefs Myr