Hoe begin je de eerste zin in een verhaal, wat alle perken te buiten gaat.
Laten we beginnen, bij afgelopen maandag 14 december.
Myrna heeft een heel fijn weekend gehad in Amsterdam met Robbert op de Nassaukade. Ze heeft genoten! Ze heeft gefietst en heerlijk bij Robbert in zijn armen gelegen. Vrienden zijn op bezoek geweest en met Anouk en Ramon hebben ze nog gezellig gegeten bij een tapasbar om de hoek. Maandagmiddag heb ik met Myrna nog geluncht in een restaurantje bij hun op de hoek. Myrna en ik hebben ook nog gefietst. Myrna achterop en ik voorop. ” Fietsen Mam, anders red je het bruggetje niet” riep ze. ’s Avonds thuis gezellig gemaakt en de kaarsjes aangestoken.
Dinsdag 15 december had Myrna een afspraak bij de fysiotherapeut. Even proberen te ontspannen en een goede massage. Haar hele lijf zit vast. ’s middags bij de Oma’s in Badhoevedorp op de thee geweest. Toen we weg gingen stonden ze allebei met tranen in hun ogen en wensten ze hun oudste kleindochter heel veel sterkte. Woorden schoten tekort.
Woensdag 16 december had ze ’s ochtends een afspraak gemaakt met Mw. Wilmink. Ze wilde heel graag de uitslag hebben van de CT-scan, die een week daarvoor was gemaakt. Ze wilde bevestigd hebben, dat de chemo aansloeg. Ze wilde zeker weten of het zin had om de zware operatie van vrijdag aan te gaan. Mw.Wilmink had heel goed nieuws. Ze vertelde Myrna, dat de CT-scan had uitgewezen, dat ze nog maar 2 plekjes konden zien. In juli jl. waren dit nog 10 uitzaaiingen. De chemo slaat dus aan! Wat een hoera gevoel. Daarna had ze nog een MRI-scan van haar linker onderbeen en voet. Dit was heel zwaar voor haar. Ze besefte, dat het de laatste keer was, dat ze een MRI maakte van haar linker onderbeen. ’s middags zijn we gaan lunchen bij haar nieuwe vriendin Angelique en bij haar ouders. Het was een heerlijke brunch. Daarna zijn we weer naar huis gegaan. Myrna wilde deze middag nog voetafdrukken maken van haar beide voeten. Robbert had acrylverf en kwasten gekocht.
We zijn ’s middags om een uur of vijf met zijn drietjes aan de gang gegaan met verf, kwasten en linnen doek. Robbert smeerde haar voeten in met verf. Myrna plantte haar linkervoet op het papier/doek en er ontstonden de mooiste creaties. Voetafdrukken in geel, rose en rood. Ook op een zwart vel heeft ze witte voetafdrukken gemaakt, alleen van haar linker voet. Daar stond het nu “zwart of wit”. Van dit mooie lieve voetje heeft inmiddels afstand gedaan. ’s avonds met Robbert nog proberen te ontspannen in bad, met overal kaarsjes om hun heen en rustgevende muziek. Ze ging gewoon slapen.
Donderdag 17 december werden we om 11.00 in het AMC verwacht. Myrna werd ’s ochtends wakker en kroop om 5.30 bij mij in bed. “Mam, het is buiten helemaal wit” ‘Het heeft gesneeuwd, het lijkt wel een sprookje”. “Maar dat is het niet, he schat? “Het is een grote nachtmerrie”. Ze lag huilend in mijn armen. De tranen kwamen vanzelf. ’s ochtends hebben we nog foto’s genomen van Myrna in de sneeuw. Haar laatste voetstappen voor de amputatie, met nog een linker en rechtervoet in de sneeuw. Prachtige foto’s zijn het geworden. We waren om 11.30 in het AMC. Ik heb haar ingechecked, want bij de afdeling opname kwamen weer de tranen. De rest van de dag werden we in beslag genomen door gesprekken met artsen, verpleegsters etc. Die avond ben ik bij haar in het ziekenhuisbed gekropen. Ze lag met haar hoofd op mijn borst en we waren verdrietig. Ik probeerde, zo goed als het kon, troostende woorden te vinden. Maar we konden beter niets zeggen. Er zijn geen woorden voor. Peter en ik gingen met een brok en pijn in ons lijf naar huis. Robbert is blijven slapen.
Vrijdagochtend 18 december werd Myrna om 4.30 wakker. Ze keek naar buiten en zag een verstilde witte wereld. Ze heeft Robbert wakker gemaakt en samen keken ze naar buiten. De wereld bleek stil te staan. Ze kreeg zelf ook een soort rustgevoel over haar. Om 5.30 werd ze al gewekt door de verpleegster. Om 7.00 uur bracht de verpleegster haar samen met Robbert naar beneden naar de afd. anesthesie. Om 8 uur was haar operatie gepland. Echter doordat ze 2 zenuwblokken in haar linkerbeen moesten plaatsen, wat gepaard ging met een enorme vertraging. (Er was geen geschikte arts beschikbaar, die dit kon.) werd ze pas om 10.15 de operatie kamer binnen gebracht. Van de operatie kan ze zich gelukkig niets herinneren. Om 12.00 lag ze op de verkoeverkamer en konden we haar op zoeken. De operatie is goed gelukt volgens zeggen van Dr. Schaap. Deze hebben we na afloop van de operatie nog even gesproken. Hij gaf Myrna een aai over haar hoofd. Hij had duidelijk met haar te doen. En vond op dat moment, dat hij een rot beroep had. Meestal doet hij hersteloperaties.
Vervolgens heeft Myrna bijna de hele middag, avond en nacht op de verkoeverkamer doorgebracht. Ze is 2 uurtjes op haar kamer geweest. Er waren problemen met de pijnbestrijding op getreden. De zenuwblokken bleken niet goed te werken. En de catheters bij deze zenuwblokken bleken te lekken. Tevens hebben ze bij Myrna vannacht een plascatheter aangebracht. En niet zoals gewoonlijk voor de operatie. Vergeten? Robbert heeft dus vrijdagnacht op zaterdagmorgen alleen op de kamer in het ziekenhuis doorgebracht. Myrna lag op de verkoeverkamer en ze zijn de hele nacht met haar bezig geweest. Ze heeft geen oog dicht kunnen doen.
Myrna is vandaag 19 december (zaterdag) uiteindelijk om 13.00 uur weer op haar eigen kamer gekomen. Ze hebben haar een morfinepomp gegeven, die ze alleen zelf mag bedienen. Als ze de pijn op voelt komen in haar linker onderbeen, dan kan ze zichzelf door op een knopje te drukken morfine toedienen. Dit mag ze alleen zelf doen. Zelfs het verplegend personeel mag dit niet. Ze heeft best veel pijn gehad. Maar haar pijngrens is hoog. Een catheter lekt nog steeds. Morgen (zondag) wordt deze waarschijnlijk verwijderd weer bij de afd. anesthesie. Myrna is nog steeds heel dapper. Het is nu onomkeerbaar. Haar linkeronderbeen, die haar 23 jaar heeft gedragen en gebracht tot wie ze nu is, moet ze nu missen. Dit is een enorm groot offer, wat ze heeft moeten brengen. Dit moet, want ze wil en gaat beter worden. Dit is het doel. En daar doet ze het voor. Ze heeft geen enkele keus. Maar we blijven geloven, het komt goed. Myrna is heel sterk. Vanmiddag noemde ik haar een bikkel. En dat is ze. Ze heeft nog steeds een glimlach op haar gezicht en iedereen, ook het verplegend personeel en de artsen lopen met haar weg.
Een enorme bewondering is te lezen op een ieders gezicht, hoe zij met haar lot omgaat. Ze vecht als een tijger.
Het is vreemd, dat het buiten heel vredig lijkt, met zo’n witte wereld om ons heen. Het lijkt bijna een serene wereld. Sneeuwvlokjes dwarrelen langs de ramen. En zodra ze tegen het raam aandwarrelen veranderen ze in tranen.
Ze voorspellen een witte Kerst, dat is voor heel veel mensen al lang geleden. Een witte Kerst, het is romantisch en het lijkt dan wel een sprookje. Alleen ik, wij weten, dat sprookjes niet bestaan.
Wel wil ik iedereen bij deze, namens ons zessen, de mooiste Kerstdagen toewensen, die men zich kan wensen. Een Vredig Kerstfeest wensen we jullie allen toe.
Romy
Ik was dit weekend in Antwerpen, maar ik heb heel erg veel aan je moeten denken. Ik hoop dat je snel opknapt en kan beginnen aan de revalidatie! Jij gaat dit redden! Je bent een dappere meid!
Groetjes,
Sonja
Lieve Romy, voor het eerst ben ik sprakeloos. Onze woorden schieten tekort waar die van jou meer dan volstaan. Heel veel sterkte…
pffff wat een vreselijk “verhaal”om te lezen , ik ken u niet maar wat moet u het als moeder zijnde vreselijk moeilijk hebben om uw dochter zo te zien.
Ikzelf ben moeder van 2 meiden..ik heb veel bewondering voor u.
Ik hoop dat Myrna spoedig hersteld en wat een goed nieuws dat er “nog”maar 2 plekjes zijn.
Heel veel sterkte voor u en iedereen om u heen…
Lieve Romy, Wat een indrukwekkend mooi stuk heb je geschreven. Erg fijn om weer te kunnen lezen hoe het gaat. Fijn dat de scan goed was. Maar o wat heftig de operatie.
Lieve Myrna, veel succes en sterkte met herstel.
We wensen jullie als familie elkaars liefde en kracht toe. En jullie kennende gaat dat zeker lukken.
Namens de zeer met jullie meelevende Cas, Sascha, Machteld en Carin
Lieve Romy,
What can I say? Diep ontroerd en getroffen door je verhaal, diepe bewondering voor de moed en kracht die Myrna heeft. Deze ziekte maakt krachten in je los die bovennatuurlijk zijn, die niet te beschrijven zijn, alleen jij weet ze voor ons allemaal ook nog eens op papier te zetten. In gedachten ben ik bij jullie, de pijn, het verdriet, ik voel met jullie mee. Heel veel liefs en sterkte en laat deze besneeuwde witte wereld voor Myrna een wonderwereld worden. Veel liefs en een ‘big hug’ van Adriaan
Wat een indrukwekkend geschreven stuk…
Bewondering voor Myrna, voor haar vechtlust, maar ook bewondering voor de dierbaren om haar heen. Het besef en de confrontatie is nu misschien wel heftiger dan voorheen..
Myrna, ik hoop dat je snel zult herstellen, zodat je met de kerstdagen lekker thuis in je vertrouwde omgeving kunt zijn. Ondanks de moeilijke tijd wil ik jou en je familie toch hele fijne dagen toewensen.
Liefs en veel sterkte,
Manon
(BCC finance)
wat een prachtig verhaal is het geworden maar de moraal van dit verhaal is toch een groot offer van myrna om de strijd te gaan winnen.
de dapperheid komt door alle verhalen heen, myrna en natuurlijk ook alle familie blijf strijden om straks terug te kunnen kijken en te denken YES YOU CAN.
sterkte met alles een plekje te geven en natuurlijk heel veel sterkte met het verdere herstel.
Judith
Lieve Romy,
Deze vreselijke ervaring heb je zo sterk en lief verteld,
wat een emotie !!
Die glimlach op Myrna`s gezicht, die zal jullie sterken…
..hou vol!!!
Liefs,
Nicoline en Hans.
Sprakeloos. Dikke strot. Wel blij om te horen dat het “goed” is gegaan. Wat moeten jullie een zware tijd door. Ongelooflijk om te zien hoeveel kracht jullie uitstralen! Ik hoop dat je snel zult herstellen en wens jou, en natuurlijk ook alle mensen die jij liefhebt en die jóu liefhebben, het allerbeste voor 2010! Sterkte!
Dennis
Lieve Myrna, Robbert, Romy en Peter.
Hoe cru kan het leven zijn, terwijl ik mijn 55e verjaardag vierde hebben jullie het moeilijkste weekend van jullie leven gehad. Er is geen moment geweest de afgelopen dagen, dat ik (wij) niet aan jullie heb gedacht. Wat ontzettend dapper is jullie lieve kleine schat! Ik hoop, Myrna, dat je weer snel opknapt en dat het goed gaat met de pijnbestrijding. Ik wens jullie nog veel sterkte de komende dagen en hoop jullie snel weer te zien!
Groeten,
Robert
Een brok in de keel, ontroerend, en tegelijkertijd geven de wilskracht en vechtlust tussen de regels door enige geruststelling. Geruststelling dat jullie 2010 met opgestroopte mouwen en gebalde vuisten tegemoet gaan. Ik wil jullie dan ook alle sterkte en beterschap wensen voor 2010.
Dennis v B.
BCC, Controlling
Lieve Romy, Myrna, Peter, Anouk, Robbert, Ramon,
Wat een verhaal weer! Wat een zwaar weekend en dan die complicaties er bij. Wij hopen, dat er nu eindelijk herstel kan optreden. Zo te lezen slaat gelukkig de chemo aan. En door die positieve houding kan het alleen maar goed komen. Wij wensen jullie ondanks alles hele fijne feestdagen, lekker van elkaar genieten.
En een beter nieuw jaar.
Groetjes,
Gerard, Christa, Sabina en Richard Bushoff
Beste Romy en familie,
Wat een ontzettend mooi stukje heb je geschreven uit alles blijkt
dat dit voor iedereen een hele zware periode is.Ik vindt het erg knap dat je zo goed kan omschrijven wat in jullie omgaat en ook dapper dat je dit wilt delen met ons allen die op jullie berichten reageren. Natuurlijk hopen we van harte dat Myrna snel herstelt na deze operatie dat heeft ze dubbel en dwars verdient na het brengen van zo’n groot offer. Voor de feestdagen wensen wij jullie vooral mooie momenten met elkaar en voor het nieuwe jaar eigenlijk alleen een heel goede gezondheid uiteindelijk draait het daar allemaal om. Veel liefs voor jullie allen Daphne en Wout
Lieve Familie,
Jeetje, hoe moet je hier nu op reageren.
Net het verhaal van Romy gelezen, opluchting dat de operatie geslaagd is maar wat een drama. Ontzettend knap van je Romy, hoe jij je gevoelens kunt opschrijven!!
Goed dat jullie nog afdrukken van beide voeten hebben gemaakt,
Robbert is ook echt een schat!.
Wij kunnen alleen maar intens hopen dat de weg nu omhoog gaat en in gedachte zijn we heel veel bij jullie en wat ons betreft stralen alle lichtjes in alle kerstbomen nu voor Myrna.
Heel veel sterkte, kracht en liefs voor de komende tijd.
Herbert en Sandra Griffioen
Mevr. Brussel,
Uw dochter kreeg mij iedere keer stil met haar verslag over haar strijd, en vooral niet te vergeten het onroerende gedicht over haar voeten. U heeft mij met het bovenstaande verslag óók stil gekregen…. Vanaf het moment dat ik Myrna’s web-log ben gaan lezen heb ik vaak ook aan u en uw man moeten denken, het moeten meemaken dat je dochter zo aan het strijden is, terwijl jezelf niets kunt doen dan alleen steun geven, is eigenlijk onmenselijk!! Ik (BCC’er) heeft korte tijd geleden ook een moeder zo zien knokken en vechten met de gezondheid van haar dochter, en natuurlijk kwam wel eens de vraag…waarom? waarom zo’n jong ding, wat is hier de reden van? Zij gaf mij toen het antwoord; het leven is net een borduurwerkje, aan de buitenkant ziet het er heel mooi uit, maar aan de binnenkant zie je een wirwar van draadjes. Daaraan zie je pas waardoor de voorkant zo mooi geworden is!! Ik hou mij daar maar aan vast, want dan snap ik misschien óóit eens waarom het leven zulke rare “fratsen” uithaalt. Ik wens u en uw gezin en vooral Myrna toch nog hele fijne dagen toe en trust is a must for 2010!!!
Ik lees hierboven een verhaal, niet over één bikkel maar over zes bikkels. Wat een kracht. Blijf volhouden, ze komt er.
Trust is a must
liefs Cor en Stien
Lieve Myrna, Robbert, Anouk, Ramon, Romy en Peter,
Namens Edelman PR willen we jullie laten weten dat we Myrna’s weblog erg volgen, en veel aan jullie denken
We leven heel erg met jullie mee en willen jullie dan ook veel sterkte toewensen voor de komende tijd.
Rest ons nog om jullie ondanks alles mooie kerstdagen en een voorspoedig 2010 toe te wensen.
Groet,
Annemieke, Eveline, Richelle en de rest van Edelman Amsterdam