Lieve Myrna, morgenochtend, 10.00 uur, halen wij je weer op uit het AMC. Je hebt alweer je 6e chemokuur weten te doorstaan, met alle bijverschijnselen vandien. Lieve dochter, met de dag komen de twijfels. Het is nog maar krap 3 weken, dat jouw leven compleet zal veranderen! 18 december 2009, een datum, die nooit vergeten zal worden. Maar wel een datum, die een plek gaat krijgen in ons leven, in jouw leven! De dag, waar wij ons allen geen exacte voorstelling van kunnen maken. De dag, dat jij een stap gaat zetten, naar een andere toekomst. De dag, dat je jouw lieve, mooie voet voorgoed zal moeten missen. Je hebt nog steeds rose gelakte teennagels. Wie had een jaar geleden kunnen bedenken, toen jij met Robbert Kerst vierde in Russell (BRussell) in Nieuw Zeeland, dat je een jaar later op Kerstavond thuis bij je ouders verplicht moet doorbrengen, omdat je onderbeen geamputeerd is.
Maar schat, dit is de 2e stap naar volledig herstel! Jij gaat beter worden.
Je bent zo ongelofelijk sterk. Waar haal je die kracht vandaan? We kunnen allen een voorbeeld aan je nemen. Maar wat zo hartverscheurend is, en dat zeg ik als moeder, je moet het helemaal alleen doen. Hoeveel we ook van je houden. We hebben allemaal een missie in ons leven. Maar jouw missie is buiten alle proportie. Dit kan niet. Dit mag niet. Maar het overkomt jou, schoonheid van me. Maar ook jouw lieve vriend! Hij heeft ook keuzes moeten maken.
Vanavond hebben we bij Ron en Fabiella gegeten. Ron kunnen we zo opgeven, voor “wie is de Chef”. Wat kan hij lekker koken. En Fabiel had overal kaarsjes aangestoken. Het was een bijzondere avond. Ron draaide opeens het nummer “nights in white satin”. Dit is een nummer van de Moody Blues. Dit is het eerste plaatje, wat jouw vader draaide, toen ik bij hem op bezoek kwam. Ik was toen 14! We hielden het vanavond ook niet droog.
Lieverd, jij brengt de dagen niet door in het AMC onder witte satijnen lakens. Maar onder je eigen rose rozen dekbed. Niks witte lakens voor jou in je 24e levensjaar. Geen onbekommerd leven meer. Je bent aan het vechten voor je leven. En dat doe je. Volgens de Chinese horoscoop ben jij een tijger. Hoe is dit in godsnaam mogelijk. Je bent een tijger. Je vecht als een tijger. Lieverd morgenochtend om 10.00 uur halen we je weer op. We zullen je vertroetelen en alle liefde geven. Blijf geloven.
TRUST IS A MUST!!!!!!!!!!!!!!
Een Maori-kusje, Mam
Lieve Myrna,
Wat een goed verhaal heeft je moeder weer op je weblog geschreven. Wat een bewondering heb ik voor jullie allemaal.
Vandaag weer thuis naar je 6e chemokuur. Laat je vertroetelen en kom lekker bij in je eigen bedje van alle bijverschijnselen.
groetjes,
Attie en Kees
Wat heftig allemaal! Ik zit gewoon weer met ingehouden adem te lezen. Mooi geschreven door je moeder! Het lijkt me zo machteloos ook voor je ouders, vriend, familie.
Laat je lekker verwennen de dagen dat je weer thuis bent. Geniet er maar lekker van want als er iemand is die dat verdient dan ben jij het wel.
Groetjes,
Sonja
hoi lieve mama en myr.
Mooi geschreven hoor, maar ik weet ondertussen wel dat jij en myrna over een geweldig schrijverstalent beschikken. En ja, wat is het dit jaar een andere kerst voor ons allemaal, maar we komen hier samen doorheen.Ik ben ook echt onwijs trots op jullie. Hoe jullie samen hier thuis alles regelen en elkaar steunen. Soms baal ik ervan dat ik veel aan het werk ben, maar straks heb ik als alle tijd voor jullie en ben ik er voor je myr in het ziekenhuis tijdens je stamcel transplantie. Desnoods moet ik ook een maand lang op een luchtbed naast je liggen maar ik sleep je hier doorheen. Van de week was ook je reflidatie arts langs geweest en dat was ook wel fijn om te horen hoeveel mogelijkheden er allemaal zijn op het gebied van protheses. Ik ben er voor je.
love u, kus
Lieve Romy,
Wat heb je ontzettend mooi geschreven! Ik ben er stil van en er loopt een traan over mijn wang. Jullie stralen zoveel kracht uit.
Ik denk heel veel aan jullie en stuur jullie allemaal ( maar vooral Myrna natuurlijk ) alle kracht, liefde en hoop.
De 18e beloof ik alle kaarsjes die ik in huis heb ( en dat zijn er veel )voor jullie te branden.
Dit moet goed komen, dit moet!!!
Liefs, Herbert en Sandra Griffioen
Lieve Romy,
Jouw strijdlust herken ik van vroeger! Met de handbalmeiden bij elkaar, vlak voor een wedstrijd en dan riep Romy altijd: ‘Kom op meiden, we kunnen het!’ Lieve Myrna, deze strijdlust heb jij ook, hebben jullie allemaal! Dus kom op Myrna, JE KAN HET!
Ik hoop dat jullie de komende weken ondanks het verdriet ook weer vertrouwen zullen krijgen in de toekomst!
Veel sterkte!
Kitty
Lieve Myrna, Romy, Peter en Anouk,
Wat maken jullie een hoop mee. Het is hartverscheurend om als moeder zoiets te moeten lezen. Wat zijn er dan veel dingen toch betrekkelijk. En wat is het dan belangrijk om steun aan elkaar te hebben. Wij leven met jullie mee, maar kunnen helaas niets doen. Heel veel sterkte de komende tijd en hopelijk gauw tot ziens!
Groetjes,
Christa Bushoff
Hoi Myrna,
Wat heftig dat de amputatie nu echt gepland is, afschuwelijk om naar zoiets toe te moeten leven. Het is vreselijk dat ze iets wegnemen wat altijd zo vanzelfsprekend bij je heeft gehoord, maar je krijgt er hopelijk iets onbetaalbaars voor terug: een gezonde toekomst!
Je moeder schrijft dat je dit helemaal alleen moet doen, en fysiek en emotioneel ben jij ook degene die het allemaal moet ondergaan, maar voor iedereen die dit weblog volgt is het wel heel duidelijk dat je zeker niet alleen bent! Wat heb jij veel lieve mensen om je heen, natuurlijk je fantastische vriend, waar je op kunt bouwen, lieve ouders die er onvoorwaardelijk voor je zijn, je ‘kleine’ zusje, met wie je zoveel kunt delen. En al die andere familieleden en vrienden die zo met je meeleven. Ja, je moet het voor een deel alleen doen, maar al deze lieve mensen zullen je erdoorheen slepen!
Myrna, heel, heel veel sterkte in deze hele zware periode.
Alexandra Spooren-Veen